Her kişi yaşamında - istemeyerek de olsayanlış yapar. Yanlış yapar da; bundan kendine bir ders çıkarırsa yaşamına anlam kazandırma yolunda ilk adımı atmış olur. Tabii ki sonradan… Bilirsiniz, kimi zaman istim gibi akıl da sonradan geliyor kimilerinde… Pişmanlık hali… Bir tür aydınlanma; ışığa yönelmedir bu davranış her kişi için.


Bunu yap/a/mayan kişi -yaşarken- kendi dünyasında bir mahkûmun tutsaklığını sürdürür

gider, kendi kafasının içinde. Bir pranga mahkûmu gibi…


Algı gücünü yitirmiş, yaşamın gerçek anlam ve tadını unutmuş bir kimlik olur toplum ortamında... Yaşamın gerçek anlamını tatmadan, toplumsal yarara el uzatmadan var olmak nedir bilir misiniz?


- Aşılı bir meyve ağacının meyve vermeyişini düşünün… Peki, kişiliğini böyle bir duruma düşürmüş. İnsana ne dersiniz?


Varlığını insan olarak yaşamak üzere bu fani dünyaya gelen bir kişinin hiçbir şey yapmadan/ yapamadan göçüp gitmesi… Böylelerinin bu toplumda yok olduğunu mu sanıyorsunuz?


İnsan kendi iç dünyasıyla baş başa kaldığı zamanlarda eğer kendini sorgulayabiliyorsa insandır. Yok, bunu yapamıyorsa, o zaman da kendisine erdem kazandıran, yaşamını anlamlandıran “hak ve adalet terazisi”nin bir kefesi yok demektir.


Siz hiç terazisi tek kefeli olup ticaret yapan esnaf gördünüz mü?


Doğruluğu ya da adaleti bulmak/yakalamak için insan önce kendi iç dünyasının dengesini kurabilmeli ki kişiliğini zedeleyecek “haksızlık” yapmış gibi bir konuma düşmemeli…


Ama ne yazık ki, yaşamında erdemi yakalamayı kendine ilke edinip örnek olmak isteyenler/ arzulayanlar da var bu toplumda.


Genel amaç; “köşeyi dönmek” olunca, o zaman toplumsal adaleti bulmak için bilge insan Diyojen gibi fener yakıp “erdemli kişi” aramak/bulmak kuşkusu düşüyor beyinlere.


Şimdi geliniz birlikte bir karara imza atalım: Beraber/birlikte mi yaşıyoruz bu ülkede, bu kentte? O zaman “toplumsal sorumluluk bilinci”yle bireysel eylemlerimizin sağlıklı olmasına özen göstermek gibi bir görevimiz olduğunu unutmadan herkes kendine şu soruyu sormalı:


“ -Ben bu kent yaşamına nasıl ve ne gibi bir olumlu katkı veriyorum?” Bu sorunun karşılığında içinizden –bırakın nehri, dereyi- bir ufacık mutluluk çayı akıyorsa ne mutlu size. Siz bu toplumun kutlanılması gereken değerli bir bireyisiniz.


Ama hayır böyle bir erdemi içinizde yaşayamıyorsanız sizden ricam, eleştiri gözlüğünüzü çıkarıp çevrenize bir bakınız lütfen. Ve bu kez eleştiri gözlüğünüzü takıp kendinize sorunuz: “- Ben bu kent için ne/ler yaptım?” diye…


 “ İnsanlar yapıcı düşündükçe mutlu oluyor ve daha çok yaşıyor” diyor bilim adamları.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
<strong>Dikkat!</strong> Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.